Kategoria: Obiekt militarny
Godziny otwarcia: pon: nieczynne
wt-pt: 10-16
sob-ndz: 10-15
Kontakt: 602 583 435
5.3.20
województwo: łódzkie
Adres: Zamkowa 1, 99-100 Łęczyca
-
- Brama Główna
-
- Dziedziniec #1
-
- Wieża zamku królewskiego – widok zewnętrzny
-
- Widok na dziedziniec z wieży zamkowej
-
- Widok na wieżę zamkową znad zalewu miejskiego
-
- Widok z okna wieży zamkowej
-
- Dziedziniec #2
-
- Widok na Centrum Łęczycy z wieży zamkowej
Dlaczego warto tu przyjechać?
✔ to jeden z najlepiej zachowanych zamków kazimierzowskich w centralnej Polsce,
✔ pełni funkcję muzeum z unikatową kolekcją diabłów (przede wszystkim diabła Boruty),
✔ oferuje możliwość wejścia na wieżę widokową,
✔ łączy historię średniowiecza z bogatym folklorem regionu,
✔ znajduje się w pobliżu innych cennych zabytków ziemi łęczyckiej.
Zamek Królewski w Łęczycy to miejsce, w którym historia przeplata się z legendą. Dzięki temu stanowi nie tylko cenny zabytek architektury gotyckiej, lecz również jeden z najbardziej charakterystycznych punktów turystycznych regionu łódzkiego.
Zamek Królewski w Łęczycy – warownia Kazimierza Wielkiego
Zamek Królewski w Łęczycy został wzniesiony w XIV wieku z inicjatywy Kazimierz III Wielki i stanowi jeden z klasycznych przykładów tzw. założeń kazimierzowskich. Co istotne, twierdza zajęła południowo-wschodnią część miasta i została usytuowana na sztucznym wzniesieniu. Dodatkowo otoczono ją fosą zasilaną wodami pobliskiej Bzura, dzięki czemu zamek zyskał naturalne walory obronne.
Budowlę osadzono na solidnych kamiennych fundamentach, natomiast wysokie, ceglane mury osiągały około 10 metrów wysokości. Na południowo-zachodnim narożniku wzniesiono potężną, ośmioboczną wieżę zwaną wieżą szlachecką. W rezultacie cały kompleks stanowił skuteczną ochronę przed wrogiem, a jednocześnie pełnił funkcję ważnego ośrodka administracyjnego i sądowniczego.
W murach zamku gościli trzej polscy monarchowie: Władysław II Jagiełło, Kazimierz IV Jagiellończyk oraz Zygmunt III Waza. Świadczy to o randze, jaką Łęczyca odgrywała w średniowiecznej Polsce.
Zamek stracił jednak na znaczeniu podczas potopu szwedzkiego w XVII wieku, kiedy został zdobyty i zniszczony. Następnie przez blisko 300 lat popadał w ruinę. Dopiero w XX wieku, dzięki staraniom kustosz Muzeum Łęczyckiego Janiny Grodzkiej, rozpoczęto odbudowę obiektu, przywracając mu dawny, gotycki charakter.
Obecnie zamek jest siedzibą Muzeum w Łęczycy. Co więcej, jedną z największych atrakcji jest możliwość wejścia na wieżę, z której rozciąga się rozległy widok na równiny ziemi łęczyckiej.
Zbiory Muzeum w Łęczycy
Muzeum działające w zamku posiada kilka stałych ekspozycji, które można podzielić na trzy główne działy.
Część artystyczna obejmuje obrazy o tematyce rodzajowej, portrety oraz zabytkowe meble gabinetowe. Z kolei dział historyczny prezentuje dzieje regionu, historię miasta, zamku oraz pobliskiej Kolegiata w Tumie.
Najbardziej oryginalną i rozpoznawalną ekspozycją jest jednak wystawa diabłów. W kolekcji znajduje się ponad 400 eksponatów, z których większość przedstawia postać diabła Boruty. Ponadto w zbiorach można zobaczyć wizerunki takich postaci jak Belzebub, Lucyfer, Fugas czy Rokita. Drewniane figurki ukazują czarty w najróżniejszych wcieleniach – jako wieśniaka, parobka, browarnika, zakonnika, a nawet chuligana czy uwodziciela. Dzięki temu ekspozycja łączy folklor, sztukę ludową oraz regionalne legendy.
Diabeł Boruta – legenda ziemi łęczyckiej
Łęczyca przez wieki otoczona była rozległymi mokradłami. Wiosną łąki i torfowiska regularnie zalewała Bzura, natomiast jesienią nad okolicą unosiły się gęste mgły i opary. W rezultacie krajobraz nabierał atmosfery tajemniczości i grozy. Nic więc dziwnego, że mieszkańcy próbowali tłumaczyć te zjawiska poprzez lokalne wierzenia.
Tak narodziła się legenda o Borucie. Jego postać prawdopodobnie wywodzi się z dawnych, przedchrześcijańskich wierzeń związanych ze strażnikami lasów i zwierząt. Sama nazwa „Boruta” pochodzi od słowa „bór”, czyli gęsty las.
Według jednej z opowieści Boruta był ubogim leśnikiem, który pomógł Kazimierz III Wielki wydostać się z bagna podczas podróży w okolice Łęczycy. W podziękowaniu król nadał mu szlachectwo i majątek. Jednak z czasem dawny dobroczyńca stał się okrutnym panem dla swoich poddanych. Gdy władca zmarł, lud ruszył na zamek, by odebrać zgromadzone bogactwa. Ku zaskoczeniu wszystkich skarby zniknęły, a ciało właściciela przepadło bez śladu.
Od tej pory, jak głosi legenda, Boruta przemienił się w diabła i strzeże ukrytych w zamkowych podziemiach skarbów.
Zamek w Otmuchowie
Ruiny zamku w Olsztynie – warownia nad Jurą
Ruiny zamku w Łące Prudnickiej
